O Πολυδεύκης Ασωνίτης είναι γνωστός για το φωτογραφικό του έργο. Εξέθεσε τους «Καρβουνιάρηδες της Πίνδου» στο Λαογραφικό και Εθνογραφικό Μουσείο Θεσσαλονίκης αλλά και την πρόσφατη δουλειά του σχετικά με τις αλυκές του Μεσολογγίου, στο 3ο Φεστιβάλ φωτογραφίας Αγρινίου: «Photopolis». H πορεία του φωτογράφου είναι συνεχής και συστηματική πράγμα που οδήγησε στην επιλογή του από την Fujifilm ώστε σήμερα να συγκαταλέγεται στους Official Fujifilm X-Photographers έκθεση των οποίων ευελπιστούμε να δούμε στη Photovision…
• Πολυδεύκη, το έργο σου είναι γνωστό, αλλά παρ΄όλα αυτά θα σε ρωτήσω για το πώς έφθασες σ΄αυτή τη διάκριση από την Fujifilm.
Υπέβαλα φάκελο με τα πρότζεκτ που έχω ολοκληρώσει μέχρι σήμερα. Τις φωτογραφίες διέτρεχε ενιαίο ύφος ως σύνολο αλλά και ως μία ιδιαίτερη ματιά. Παράλληλα, η κάθε φωτογραφία όφειλε και αυτή να είναι σημαντική τόσο στον τρόπο λήψης όσο και στο περιεχόμενο. Είναι μεγάλη τιμή για μένα και ευχαριστώ πολύ την κεντρική Fujifilm Japan αλλά και την τοπική Fujifilm Hellas που με πρότεινε.
• Θυμάμαι τη δουλειά σου με θέμα: « Οι καρβουνιάρηδες της Πίνδου» στο Εθνογραφικό και Λαογραφικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Ήταν μία φωτογραφική δήλωση με νέες προτάσεις. Το ίδιο παρατήρησα και στην έκθεσή σου στο Αγρίνιο στο φεστιβάλ «Φωτόπολις» της ομάδας Αγρινίου «Art 8».
Μού αρέσει όταν φωτογραφίζω, να συλλαμβάνω τη δομή των πραγμάτων. Στην κάθε φωτογραφική ενότητα επιζητώ κάτι το ιδιαίτερο που να τη χαρακτηρίζει. Στους καρβουνιάρηδες, τα κάρβουνα πετούσαν σαν τα πουλιά, οι τσουγκράνες πλαισίωναν τα πρόσωπα των εργαζομένων και δημιουργούσαν δευτερογενή κάδρα. Οι κινήσεις των καρβουνιάρηδων ήταν χορευτικές και αυτό προσπάθησα να αποδώσω. Στις αλυκές, τα μηχανήματα ανταγωνίζονταν τους εργαζόμενους οι οποίοι κρατούσαν δεύτερο και όχι πρωταγωνιστικό ρόλο. Στην έκθεση με θέμα: «Τα λασπόλουτρα Κρηνίδων» που παρουσίασα στην Πάτρα, στο Μηχανουργείο με την Μαρία Κοσσυφίδου, οι λασπωμένοι άνθρωποι έμοιαζαν με ψυχές του Άδη. Κάθε φωτογραφικός χώρος έχει και την ιδιαιτερότητά του και αυτόν αναζητώ κάθε φορά.
• Γιατί φωτογραφίζεις τόσο συχνά στο Μεσολόγγι;
Στο Μεσολόγγι φωτογράφισα, αρχικά, τις αλυκές στην Τουρλίδα. Στη συνέχεια όμως κατάλαβα ότι Μεσολόγγι δεν είναι μόνο οι αλυκές. Το Μεσολόγγι είναι ένα απέραντο φυσικό σκηνικό που φιλοξενεί την Ιστορία, την Θρησκεία, τους ανθρώπους αλλά και την ίδια τη σημειολογία της φωτογραφίας. Στο Μεσολόγγι καταλαβαίνεις πως χτίζεται μία φωτογραφία. Πρώτα απ’ όλα έχεις ένα έτοιμο σκηνικό δίχως πολλά μορφολογικά εμπόδια. Βλέπεις έναν απέραντο ορίζοντα που χωρίζει την ήρεμη λιμνοθάλασσα από τον καθαρό ουρανό. Από εκεί και πέρα απομένει το θέμα το οποίο, όταν το βρεις, αναδεικνύεται με τον καλύτερο τρόπο. Κάθε φωτογράφος μπορεί να εκφραστεί στο Μεσολόγγι και να φωτογραφίσει αυτό που του αρέσει. Στο Μεσολόγγι, εκτός από τις αλυκές φωτογράφησα και τις εκδηλώσεις του πανηγυριού στον Άη Συμιό: καβαλάρηδες, μουσικοί, δολάρια που σκορπίζονται παντού. Υπάρχει ένα σουρεαλιστικό σκηνικό. Από την άλλη επιχείρησα και δικές μου συνθέσεις κάνοντας μία προσανατολισμένη, θα έλεγα, φωτογραφία.
• Πώς το πέτυχες αυτό; Δεν ασχολείσαι κυρίως με τη φωτογραφία δρόμου;
Δεν ήμουν ποτέ ένα πράγμα. Η ανάγκη να εκφραστώ προσωπικά, με οδηγεί σε πειραματισμούς τους οποίους χαίρομαι να τους κάνω. Δεν μπαίνω στην υπηρεσία κανενός φωτογραφικού ρεύματος. Χαίρομαι να βλέπω τη φωτογραφία και όχι τα φωτογραφικά ρεύματα. Μία φωτογραφία μού αρέσει όταν αποπνέει κάτι σημαντικό. Όταν με πείθει ο φωτογράφος ότι το πάλεψε το θέμα τόσο οπτικά όσο αισθητικά, νοητικά και σημειολογικά. Ας κινείται από κει και πέρα σε όποια κατεύθυνση θέλει.
• Επίσης βλέπω πώς φωτογραφίζεις συχνά ένα Μεσολογγίτη με άσπρη μακριά γενειάδα. Συμβολίζει κάτι αυτό;
Ο Μεσολογγίτης είναι ο Λεωνίδας Στούμπος, πολύ καλός φίλος μου. Είναι και ο ίδιος φωτογράφος αλλά και μουσικός. Είναι ο άνθρωπος που μού έδειξε τα φωτογενή σημεία στο Μεσολόγγι και στο Αιτωλικό. Τον αξιοποιώ ως μοντέλο, γιατί με τη μακριά του γενειάδα ζωντανεύει την ιερότητα και την γαλήνη που αισθάνεται κανείς στην πόλη του Μεσολογγίου. Τονίζει την έμφαση σε ένα πιστεύω.
• Παρατηρώ ότι φωτογραφίζεις, επίσης, πολύ τους Ρομά. Τί το ενδιαφέρον βρίσκεις σ΄αυτούς;
Οι Ρομά, μου θυμίζουν από πού ξεκινήσαμε ως παιδιά. Ξυπόλητοι μέσα στις λάσπες, λερωμένοι από το παιχνίδι, το πόσο σημασία δίναμε σε μία δραχμή, το ομαδικό παιχνίδι, τα παγωμένα πόδια, το ακάλυπτο σώμα. Κατά ένα περίεργο τρόπο δημιουργούν ωραίες συνθέσεις με βαθιά νοήματα. Εκπροσωπούν τον αυθορμητισμό και την ελευθερία
• Η έμφαση που δείχνεις φωτογραφικά στον Λεωνίδα Στούμπο αλλά και στους Ρομά, αλλάζει τώρα το φωτογραφικό σου ύφος. Τι λές γι΄αυτό;
Τόσο με τον Λεωνίδα Στούμπο όσο και με τους Ρομά έχω προχωρήσει στο συμβολισμό. Πριν με ενδιέφερε ο χώρος της εργασίας. Τώρα με απασχολεί στο να αναδείξω κάποια βαθύτερα νοήματα. Έτσι πέρασα από τους καρβουνιάρηδες και τις αλυκές στη συμβολική φωτογραφία. Προσπαθώ να τονίσω κάποια ζητήματα σε επίπεδο περιεχομένου τα οποία δεν προβάλλονται πάντα στην «καθαρή» φωτογραφία δρόμου.
• Πού σπούδασες φωτογραφία και ποια η φωτογραφική σου πορεία;
Αρχικά, φοίτησα στο «Εργαστήρι Μελέτης και Εφαρμογής Φωτογραφίας» (Ε.Μ.Ε.Φ.) του Δημήτρη Χλιβερού. Μετά στον «Φωτογραφικό Κύκλο» με δάσκαλο τον Πλάτωνα Ριβέλλη. Ολοκλήρωσα στη «Φωτοκίνηση» του Γιώργου Πασσιά. Στη συνέχεια, προχώρησα στην εκπόνηση Μεταπτυχιακού και Διδακτορικού σχετικά με την Τέχνη. Δίδαξα Φωτογραφία στη Σχολή Οπτικών Τεχνών στο ΤΕΙ Αθήνας, στα Δημόσια ΙΕΚ και σε φωτογραφικές ομάδες. Βασικά, φωτογραφίζω κυρίως για μένα και παράλληλα διδάσκω.
• Συνεργάζεσαι ως αρθρογράφος και στο «Φωτογράφο»….
Ξεκίνησα τη συνεργασία με το περιοδικό «Φωτογράφος» από το πρώτο τεύχος. Η σταθερότητα οφείλεται στην εμπιστοσύνη και στη συνεννόηση μεταξύ μας. Αισθανόμαστε όλοι στο περιοδικό ότι προσφέρουμε στη φωτογραφία στην Ελλάδα.
• Αν συνυπολογίσουμε όλα τα παραπάνω συν το γεγονός των φωτογραφικών λευκωμάτων που έχεις εκδώσει και τις διακρίσεις που έχεις λάβει, αντιλαμβάνομαι γιατί σε πρότεινε η Fujifilm Hellas για Official Fujifilm X Photographer.
Σας ευχαριστώ πολύ για την εκτίμηση. Πιστεύω πώς η συνεχής προσπάθεια για ποιοτικό φωτογραφικό έργο θα φέρει κάποτε σε ένα/μία φωτογράφο το προσδοκώμενο αποτέλεσμα.
• Τι ορίζεται ως ποιοτικό στη φωτογραφία;
Στο Μονοθεματικό τεύχος Νο15 του «Φωτογράφου» με τίτλο: «Ποια είναι καλή φωτογραφία», αναφέρω διεξοδικά ποια θεωρώ ως καλή φωτογραφία. Εδώ, με λίγα λόγια θα πω ότι καλή φωτογραφία είναι αυτή που συνδυάζει την έκφραση του υποκειμένου φωτογράφου με τη γνώση του αντικειμένου της φωτογραφίας. Όσον αφορά την έκφραση, είναι υπόθεση κάθε φωτογράφου να κοιτάξει βαθιά μέσα του/της. Όσον αφορά δε το αντικείμενο της φωτογραφίας, είναι θέμα γνώσης και σπουδής.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
O Πολυδεύκης Ασωνίτης γεννήθηκε το 1956 στα Γιάννενα. Σπούδασε, Οικονομικά, Παιδαγωγικά και Φωτογραφία. Είναι διδάκτορας στο αντικείμενο της Σημειολογίας της Τέχνης και με μεταπτυχιακό τίτλο στο Τμήμα Επιστημών της Τέχνης της Σχολής Καλών Τεχνών Ιωαννίνων. Δίδαξε φωτογραφία στο ΤΕΙ Αθηνών και στα ΙΕΚ της Ηπείρου και πραγματοποίησε πολλές φωτογραφικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι μόνιμος συνεργάτης του περιοδικού «ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ». Έχει εκδώσει τρία φωτογραφικά λευκώματα, με τίτλους: «Τοπία Παιδικότητας», «Καλλιέπεια», και «Οι Καρβουνιάρηδες της Πίνδου». Έχει επιλεγεί τρεις φορές στην «Φωτομετρία» για τις «Παράλληλες Φωνές», με τα πρότζεκτς: «Αμβρακικός», «Λασπόλουτρα Κρηνίδων» και «Μεσολόγγι: η πόλη της θάλασσας και του ουρανού». Έχει επιλεγεί για ατομικές εκθέσεις στην «PHOTOVISION» του περιοδικού: «ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ», τρεις φορές. Έλαβε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό της «Ifocus-Community» και «Pulb», στο Φεστιβάλ: «Phos Athens». Πρόσφατα επιλέχθηκε ως Official Fujifilm X Photographer.
