Στάθηκε μία από τις αρχετυπικές εικόνες του βρώμικου πολέμου στο Βιετνάμ που διαμόρφωσαν την κοινή γνώμη στη Δύση και έδωσαν με συγκλονιστικό τρόπο το μήνυμα της τεράστιας ανθρωπιστικής καταστροφής, της ανεξέλεγκτης βίας, του δράματος των στρατιωτών και των αμάχων και τις πληγές στο κοινωνικό σώμα.
Ενδεικτικά αναφέρουμε την “Eκτέλεση στη Σαϊγκόν” (1968) του Eddie Adams, την “Eγκατάλειψη της πόλης DaNang” (1975) του David Humee Kennerly, την “Έκρηξη χαράς” (1973) του Slava Veder και βέβαια τη διασημότερη όλων, το “Κορίτσι που κάηκε από ναπάλμ” (1972) του Νick Ut.
Τελευταία όμως υπήρξε μια αμφισβήτηση για την αυθεντικότητα της φωτογραφίας του Ut, καθώς στην ταινία “The Stringer” διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι η πατρότητα δεν ανήκει στο Nick Ut αλλά σε ένα άλλο βιετναμέζο free lance φωτορεπόρτερ, τον Thanh Nghe που τότε και αυτός ήταν διαπιστευμένος στη Σαϊγκόν, πρωτεύουσα τότε του Νότιου Βιετνάμ και νυν Ηο Chi Minh city. Σύμφωνα με τον Picture Editor του Associated Press, το credit δόθηκε στον Ut μετά από απόφαση της διεύθυνσης του πρακτορείου.
Το Associated Press μετά από όλα αυτά διεξήγαγε εσωτερική έρευνα που τελικά επιβεβαίωσε την πατρότητα του Ut κάτι που επιβεβαιώνει και ο David Kennerly που τότε συνεργαζόταν με τα παγκόσμιας κυκλοφορίας περιοδικά Time και Newsweek, o oποίος μάλιστα διερωτάται πως συμβαίνει ότι δέκα τουλάχιστον φωτογράφοι προσυπογράφουν την πατρότητα του Nick Ut και μόνος ο Nghe ισχυρίζεται ότι τράβηξε την πιο επιδραστική φωτογραφία του πολέμου στο Βιετνάμ, όταν δεν είχε πουλήσει ούτε μία φωτογραφία σε δυτικές εφημερίδες και περιοδικά. Παραπέρα, η έρευνα αποκάλυψε ότι η λήψη του επίμαχου ιστορικού καρέ, είχε γίνει με φωτ. μηχανή Pentax και όχι Leica, ανασκευάζοντας ένα μύθο που υπεστήριζε πάντα, για δικούς του λόγους, ο Ut. Όπως πολλοί φωτογράφοι στο πολεμικό μέτωπο, έτσι και ο συγκεκριμένος συνήθιζε να κουβαλάει διαφορετικές μηχανές, και Leica και Νikon και σπανίως μια Pentax που προηγουμένως ανήκε στον αδελφό του, επίσης φωτορεπόρτερ ο οποίος σκοτώθηκε στο πεδίο των μαχών. Tην εποχή εκείνη ήταν στάνταρ πρακτική των ρεπόρτερ να κουβαλούν στο πεδίο τσάντες με τρία και τέσσερα σώματα γιατί δεν είχαν χρόνο να αλλάζουν φακούς ούτε να φορτώνουν φιλμ. Χαρακτηριστικό ήταν ότι άλλος ένας συνάδελφος του Nick Ut ήταν παρών στην ίδια σκηνή αλλά δεν πρόλαβε να τραβήξει γιατί δεν είχε αλλάξει φιλμ.
