Στην κινητικότητα με τις ανανεωμένες έγχρωμες αρνητικές εμουλσιόν (έγχρωμα φιλμ) της Kodak που εφοδιάζουν την παγκόσμια αγορά από την αρχή του φθινοπώρου με παρουσίες όπως Κοdacolor 100 & 200, Gold 200 και Ultramax 400, υπολανθάνει αρκετό παρασκήνιο. Για να θέσουμε τα πράγματα στις διαχρονικές τους διαστάσεις, ας αναχθούμε στο μακρινό 2012 όταν η πρώην κραταιά Kodak, o κίτρινος αμερικανικός γίγαντας του Rochester, χρεωκόπησε και υπέστη τη διαδικασία εκκαθάρισης και αναδιάρθρωσης. Έτσι η Kodak πούλησε αρκετά μέρη του ενεργητικού, αποσύρθηκε από αγορές και μετασχημάτισε κάποιες δραστηριότητες και μάλιστα το κομμάτι του φωτογραφικού φιλμ πέρασε στην βρετανική Kodak Alaris που ιδρύθηκε την επόμενη χρονιά, το 2013. Η Αlaris είχε την διακίνηση των υπαρχόντων φιλμ ενώ εξέλιξε και καινούργια όπως το slide Εktachrome 100 (2018) με ίδια επωνυμία αλλά διαφορετική εμουλσιόν.
Αυτό το status quo διαταράχθηκε τον Σεπτέμβριο 2025 όταν η “μητρική” Kodak (και όχι το παρακλάδι Kodak Alaris) κυκλοφόρησε και άρχισε να διακινεί τα έγχρωμα αρνητικά Kodacolor 100 & 200, επιφέροντας σύγχυση για το ποιος διατηρεί τα δικαιώματα. Η κατάσταση έγινε πιο περίπλοκη πριν λίγες μέρες όταν η “μητρική” Kodak ανήγγειλε δύο ακόμη εμουλσιόν Gold 200 και UltraMax 400 με το ίδιο branding και τη γνωστή εταιρική κίτρινη συσκευασία. Όλο αυτόν τον καιρό η βιομηχανική κατασκευή γινόταν στο Rochester αλλά η εμπορική διακίνηση από την Kodak Alaris. Tώρα η “μητρική” πουλάει κατευθείαν στους διανομής αλλάζοντας το εμπορικό μοντέλο, χωρίς όμως να έχουν δημοσιοποιηθεί επαρκείς εξηγήσεις για τις αλλαγές. Προς το παρόν οι αλλαγές αφορούν μόνο τις τέσσερις προαναφερθείσες εμουλσιόν και είναι άγνωστο αν επεκταθεί σε άλλες σειρές.
Το παρασκήνιο πίσω από τα νέα φιλμ Κοdak Gold 200 και Ultramax400
