Διαμαρτυρία ΣΕΚΑΦ για τον ενδεχόμενο αποκλεισμό των φωτογράφων από τις φωτογραφίες διαβατηρίων, ταυτοτήτων και τις μεθοδεύσεις για το σχετικό διαγωνισμό ύψους μισού δις

Πράγματι μας περισσεύει μισό δισεκατομμύριο ευρώ αυτή την δύσκολη περίοδο. Μάλλον λεφτά υπάρχουν.

«Όταν οι ταυτότητες αντιμετωπίζονται ως «προϊόν» προς εκμετάλλευση»
Το γεγονός ότι ο διαγωνισμός δεν διεξάγεται απευθείας από τις υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας ή του Υπουργείου, αλλά ανατέθηκε στη Μονάδα Στρατηγικών Συμβάσεων του Υπερταμείου, αποδεικνύει τη φιλοσοφία του έργου: η έκδοση των βασικών εγγράφων ταυτοποίησης του Έλληνα πολίτη δεν αντιμετωπίζεται ως κρατική πρόνοια, αλλά ως μια εμπορική, ανταποδοτική σύμβαση. Το Υπερταμείο επιστρατεύεται για να κλείσει μια συμφωνία 515 εκατομμυρίων με ξένους κολοσσούς, την οποία θα αποπληρώσουν «με το ζόρι» οι πολίτες μέσω των φουσκωμένων παραβόλων, με τους αστυνομικούς δεσμευμένους σε ξένη των καθηκόντων τους υπηρεσία,την ίδια ώρα που θυσιάζεται η εγχώρια αγορά των 3.500 φωτογραφείων.

«Ευρωπαϊκή Πρωτοτυπία: Πληρώνουμε εξοπλισμό που στην Ευρώπη θεωρείται περιττός»
Την ώρα που χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία βασίζονται αποκλειστικά στο ιδιωτικό δίκτυο φωτογραφείων για τη λήψη, εξοικονομώντας εκατομμύρια από τους προϋπολογισμούς τους, το Ελληνικό Δημόσιο επιλέγει να αγοράσει πανάκριβο εξοπλισμό λήψης για τα τμήματα. Αυτή η επιλογή στερεί τη δυνατότητα να μειωθεί το κόστος των παραβόλων για τους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι καλούνται να πληρώσουν «φουσκωμένα» ποσά για την έκδοση των υποχρεωτικών εγγράφων τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η αγορά καμερών που θα μπορούσαν απλώς να λείπουν από τον διαγωνισμό.

Σύγκριση Κόστους 10ετούς Διαβατηρίου στην Ε.Ε.

Τα 3 Βασικά Συμπεράσματα του Πίνακα:
1.Η Αδικία της Αγοραστικής Δύναμης: Ένας Ισπανός πολίτης, με σχεδόν διπλάσιο κατώτατο μισθό από τον Έλληνα, πληρώνει σχεδόν το 1/3 της τιμής (30€ έναντι 84,40€) για το ίδιο ακριβώς ευρωπαϊκό έγγραφο ασφαλείας.

2.Η Σύνδεση Μοντέλου και Κόστους: Οι χώρες που διατηρούν το παράβολο σε χαμηλά επίπεδα (Ισπανία, Πολωνία) είναι αυτές που δεν επιβάρυναν τον κρατικό προϋπολογισμό με την αγορά καμερών και εξοπλισμού για τα τμήματα. Άφησαν τη λήψη στους επαγγελματίες φωτογράφους, γλιτώνοντας εκατομμύρια από τους διαγωνισμούς τους.

3.Το Ελληνικό «Καπέλο»: Στην Ελλάδα, ο πολίτης πληρώνει «καπέλο» στη χρηματοδότηση του διαγωνισμού των 515,4 εκατομμυρίων, προκειμένου να αγοραστούν υποδομές λήψης που στην υπόλοιπη Ευρώπη θεωρούνται περιττές.

Κρίσιμα Ερωτήματα που Απαιτούν Άμεσες Απαντήσεις
1.       Χρειάζεται πράγματι αυτός ο εξοπλισμός στα τμήματα και ποιος τον σχεδίασε;
Το ερώτημα: Από τη στιγμή που το κράτος έχει ήδη επενδύσει και λειτουργεί με επιτυχία την πλατφόρμα myPhoto, η οποία συνδέει ψηφιακά τα φωτογραφεία με τις δημόσιες υπηρεσίες, γιατί κρίθηκε απαραίτητο να αγοραστούν εκατοντάδες νέες κάμερες και φωτιστικά για τα αστυνομικά τμήματα;
Η γκρίζα ζώνη: Ποιοι τεχνικοί σύμβουλοι ή επιτροπές σχεδίασαν τις προδιαγραφές της διακήρυξης (τεύχη διαγωνισμού); Γιατί αγνόησαν το έτοιμο ιδιωτικό δίκτυο των 3.500 φωτογραφείων και επέλεξαν ένα μοντέλο που διογκώνει το κόστος του έργου, αναγκάζοντας το Δημόσιο να αγοράσει εξοπλισμό που στην υπόλοιπη Ευρώπη θεωρείται περιττός;

2.       Γιατί ο διαγωνισμός «τρέχει» με τέτοια ταχύτητα σε προεκλογική περίοδο;
Το ερώτημα: Έργα τέτοιου βελινεκού (515,4 εκατ. ευρώ) και με διάρκεια 10-15 ετών δεσμεύουν τη χώρα και τις επόμενες κυβερνήσεις. Γιατί επιλέγεται η συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, μεσούσης μιας έντονης πολιτικής και προεκλογικής περιόδου, για να κλειδώσει ένας διαγωνισμός-μαμούθ;
Η κριτική: Η βιασύνη για την καταληκτική ημερομηνία της Α’ Φάσης (25 Ιουλίου 2026) εγείρει ερωτήματα για το αν η κυβέρνηση επιδιώκει να παρουσιάσει το έργο ως «ψηφιακό επίτευγμα» προεκλογικά, προτού το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) προλάβει να αποφανθεί επί των εκκρεμών προσφυγών για την αντισυνταγματικότητα της διαδικασίας.

3.       Γιατί το κόστος είναι τόσο ακριβότερο από τον μέσο όρο των Ευρωπαίων;
Το ερώτημα: Πώς δικαιολογείται ένα παράβολο διαβατηρίου στα 84,40 ευρώ στην Ελλάδα των 910 ευρώ κατώτατου μισθού, όταν στην Ισπανία των 1.323 ευρώ κοστίζει μόλις 30 ευρώ;
Η διαφορά: Η απάντηση κρύβεται στο «φουσκωμένο» αντικείμενο του διαγωνισμού. Το ελληνικό κράτος δεν αγοράζει μόνο το λογισμικό ή τις κάρτες, αλλά μετακυλύει στους πολίτες το κόστος της 15ετούς ιδιωτικής διαχείρισης και του περιττού εξοπλισμού λήψης. Οι Ευρωπαίοι κρατούν τις τιμές χαμηλά επειδή αφήνουν τη λήψη στην ελεύθερη αγορά.

4.       Γιατί ο διαγωνισμός απευθύνεται αποκλειστικά σε πολυεθνικές;
Tο ερώτημα: Γιατί το έργο σχεδιάστηκε ως ένα ενιαίο, γιγαντιαίο πακέτο (All-in-One) ύψους μισού δισεκατομμυρίου ευρώ;
Η συνέπεια: Οι υπερβολικοί σκόπιμοι οικονομικοί και τεχνικοί όροι της διακήρυξης αποκλείουν αυτόματα τις ελληνικές    μικρομεσαίες επιχειρήσεις πληροφορικής από το να διεκδικήσουν αυτόνομα κομμάτια του έργου. Το αποτέλεσμα είναι ο διαγωνισμός να γίνεται «κομμένος και ραμμένος» για ένα κλειστό τραστ 3-4 μεγάλων κοινοπραξιών, όπου τα κέρδη και η τεχνογνωσία κατευθύνονται σε ξένους πολυεθνικούς κολοσσούς (Thales, Idemia, Mühlbauer), ενώ η ελληνική αγορά οδηγείται σε αφαίμαξη.
Πρόκειται πράγματι για έναν <<φωτογραφικό>> διαγωνισμό.

ΣΕΚΑΦ