Παρά τις συζητήσεις και αντιγνωμίες, η γενική νομολογία για το καυτό πρόβλημα του τίτλου φαίνεται να οριστικοποιείται προς μια πάγια αντιμετώπιση. Δεν προστατεύονται με βάση τους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας οι εικόνες που προέκυψαν από image generators και γενικά από αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης, αποφάσισε δευτεροβάθμιο δικαστήριο στην πολιτεία Columbia των Ηνωμένων πολιτειών δημιουργώντας ισχυρό δεδικασμένο.
Το σκεπτικό είναι πολύ απλό και στηρίζεται το ότι ο αμερικανικός νόμος Copyright Act toy 1976 απαιτεί το έργο να έχει προκύψει από άνθρωπο για να προστατεύεται, δηλ. να είναι πνευματικό προϊόν ενός φυσικού προσώπου. Η απόφαση αφορά την προσφυγή για το γνωστό πλέον λόγω της δημοσιότητας που δόθηκε έργο “A Recent Entrance to Paradise” που δημιούργησε μέσω ΑΙ ο δρ. Stephen Thaler. H προσφυγή είχε γίνει από το Thaler (βλ. και https://www.photo.gr/blogs/copyright-ai-photographs/) όταν η αρμόδια αμερικανική υπηρεσία Copyright Office αρνήθηκε να κατοχυρώσει τα πνευματικά δικαιώματα επί του συγκεκριμένου έργου. Παρόλα αυτά ο T haler φαίνεται να επιμένει οπότε η υπόθεση θα εκδικαστεί εκ νέου από το Aνώτατο Δικαστήριο της πολιτείας και ίσως το αντίστοιχο ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο λόγω της ιδιαίτερης βαρύτητας της όποιας απόφασης.
Στην υπόθεση έχει ασκήσει παρέμβαση η νομική σύμβουλος της επαγγελματικής ένωσης αμερικανών φωτοειδησεογράφων NPPA (National Press Phnotographers Association) και πρώην πρόεδρος της ένωσης κα Alicia Calzada που δήλωσε: “Η τεκμηριωμένη απόφαση του δικαστηρίου της Columbia είναι σύμφωνη με δεκαετίες σχετικής νομολογίας περί πνευματικών δικαιωμάτων και τις αντίστοιχες κρίσεις άλλων δικαστηρίων που εξέτασαν παρόμοια αιτήματα και κατέληξαν το ίδιο αποτέλεσμα — ότι για να ισχύουν πνευματικά δικαιώματα, το έργο πρέπει να δημιουργηθεί από άνθρωπο. Γι’ αυτό πριν από αρκετά χρόνια, ένα δικαστήριο έκρινε ότι μια selfie που τραβήχτηκε από μαϊμού δεν προστατεύεται με copyright.
Ο δικαστής Millett εξήγησε με τον καλύτερο τρόπο ότι «οι μηχανές είναι εργαλεία, όχι δημιουργοί». Οι ερμηνείες του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων θα ήταν ανόητες εάν ο «δημιουργός» θα μπορούσε να είναι ένας υπολογιστής ή άλλο μηχάνημα. Οι μηχανές δεν έχουν παιδιά, δεν πεθαίνουν, δεν έχουν εθνικότητες ή κατέχουν ιδιοκτησία. Όλες αυτές οι έννοιες που αναφέρονται στη νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων θα είχαν απλώς παράλογα αποτελέσματα αν αναγνωρίζονταν πνευματικά δικαιώματα σε λογισμικά και τα δικαστήρια απλά δεν επιτρέπεται να κάνουν άλλες ερμηνείες των σαφών νομικών διατάξεων ή να τις αγνοούν.
