Η παγκόσμια ένωση imaging περιοδικών Technical Image Press Association (TIPA) ανακοίνωσε τις νικήτριες φωτογραφίες και τους δημιουργούς τους, που διακρίθηκαν στον παγκόσμιο διαγωνισμό “CamerAmore”, με αντικείμενο τον φωτογραφικό εξοπλισμό και τη σχέση με τους χρήστες. Υποβλήθηκαν χιλιάδες εικόνες μέσω του ιστότοπου Picter από όλο τον κόσμο, αποδεικνύοντας την παγκόσμια απήχηση των ιστοσελίδων και των εντύπων της TIPA. Οι νικήτριες συμμετοχές μαζί με επαίνους θα δημοσιευθούν στα περιοδικά και site των μελών ΤΙΡΑ. Συγχαρητήρια ανήκουν στις τρεις νικήτριες, σε αυτούς που απέσπασαν επαίνους και όσους συμμετείχαν με ενθουσιασμό και δημιουργικό πάθος.
Κατηγορίες Διαγωνισμού
Υπήρχαν τρεις κατηγορίες υποβολής που εξερευνούσαν αυτή τη σχέση: «Η Κάμερά μου κι Εγώ», «Η Κάμερα σε Δράση» και «Τι Υπάρχει στην Τσάντα της Κάμεράς μου».
Φέτος, ο Μεγάλος Νικητής επιλέχθηκε ως αναγνώριση της εννοιολογικής του δύναμης και της τεχνικής και συνθετικής αρτιότητας, καθιστώντας τον πρώτο μεταξύ ίσων, δίπλα στους νικητές των κατηγοριών.
Δέκα εικόνες επιλέχθηκαν από κάθε κατηγορία από την επιτροπή μας, από τις οποίες αναδείχθηκαν οι νικητές των κατηγοριών, ενώ άλλες εννέα έλαβαν τιμητικές διακρίσεις. Οι υποβληθείσες εικόνες παρουσίασαν ένα ευρύ φάσμα τεχνικών και ερμηνειών, αποδεικνύοντας ότι οι φωτογράφοι από όλο τον κόσμο μοιράζονται το ίδιο πάθος και την αγάπη για την τέχνη και την τεχνική της φωτογραφίας, καθώς ανέδειξαν τη δημιουργική χρήση του φωτογραφικού και απεικονιστικού τους εξοπλισμού.
Το σύνθημα: «Η φωτογραφία, η παγκόσμια γλώσσα» είναι σήμερα τόσο αληθινό όσο υπήρξε ποτέ.
Συγχαρητήρια στους νικητές και ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι αφιέρωσαν χρόνο και δημιουργική ενέργεια για να συμμετάσχουν.
Οι νικητές είναι:
Grand Prize Winner
Εικόνα ανοίγματος: Julien Gidoin, France, Χωρίς τίτλο, Mεγάλος Νικητής. (from Camera in Action category)
Mας είπε ο φωτογράφος: «Αυτή η φωτογραφία του Jules Le Moal, τραβηγμένη σε φιλμ, λήφθηκε κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης «Black Lives Matter» στο Παρίσι, Γαλλία (Σημείωση συντάκτη: ο Julien είναι ο φωτογράφος στο προσκήνιο, στα δεξιά).»
Το έργο του Julien Gidoin βρίσκεται στο σημείο τομής μεταξύ ντοκιμαντερίστικου κινηματογράφου και φωτογραφίας. Έχοντας εργαστεί για πολλά χρόνια ως διευθυντής φωτογραφίας, έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη προσοχή στον χρόνο, την απόσταση και τη στάση του βλέμματος. Για εκείνον, η φωτογραφία δεν είναι μια εντυπωσιακή χειρονομία, αλλά μια στιγμή παύσης, που συχνά λαμβάνει χώρα στο περιθώριο ενός γυρίσματος, όταν η κάμερα αφήνεται κάτω. Οι εικόνες του προκύπτουν μέσα από τη διάρκεια και την επανάληψη. Φωτογραφίζει καταστάσεις που γνωρίζει, πρόσωπα που συναντά ξανά και ξανά, δίνοντας προτεραιότητα σε μια διακριτική παρουσία και σε σχέσεις που χτίζονται με τον χρόνο. Αυτή η προσέγγιση οδηγεί σε συγκρατημένες εικόνες, κυρίως ασπρόμαυρες, όπου το κάδρο παραμένει σταθερό και αποφεύγει κάθε μορφή δραματοποίησης.
Στον πυρήνα του έργου του βρίσκονται ζητήματα ορατότητας, εγκατάλειψης και συλλογικής ευθύνης, ιδιαίτερα μέσα από σειρές που δημιουργούνται σε δημόσιους χώρους, δίπλα σε ανθρώπους που ζουν στον δρόμο ή στο περιθώριο των θεσμών. Χωρίς να επιδιώκει να εξηγήσει ή να «σώσει», ο Julien Gidoin αντιλαμβάνεται τη φωτογραφία ως μια πράξη αντίστασης στην αδιαφορία — έναν τρόπο να παραμένει παρών απέναντι σε ό,τι επιμένει, ακόμη κι όταν οι κοινωνικές και δημόσιες δομές αποσυντίθενται. Έτσι, η φωτογραφία γίνεται ένα εργαλείο για να μετατρέψει μια ήσυχη, βαθιά οργή απέναντι στις κοινωνικές ανισότητες σε μια συγκεκριμένη πράξη: να περπατά, να συναντά, να παρατηρεί και να αφιερώνει χρόνο σε εκείνους που δεν είναι πλέον ορατοί.
Κατηγορία: My camera and I
Category winner: Gilbert Murray, England. A simple selfie taken in a mirror.
Mας είπε ο φωτογράφος: Μου δόθηκε μια γερμανική τηλεμετρική φωτογραφική μηχανή από τον πατέρα μου στα 11α γενέθλιά μου. Αυτό ήταν η αρχή της μεγάλης μου αγάπης για τις κάμερες και τη φωτογραφία. Έμαθα όσα περισσότερα μπορούσα για τη φωτογραφία στο σχολείο και στη τοπική μου βιβλιοθήκη.
Το Λονδίνο τη δεκαετία του ’60 ήταν μια δύσκολη περίοδος για τους ανθρώπους έγχρωμης καταγωγής. Η λιτότητα σήμαινε ότι δεν υπήρχαν χρήματα για φιλμ και εμφάνιση. Το Λονδίνο της δεκαετίας του ’70 ήταν μια πολύ πιο συναρπαστική προοπτική και η πλήρης απασχόληση σήμαινε ότι είχα χρήματα να διαθέσω για τη φωτογραφία, ενώ παράλληλα είχα την πρώτη ευκαιρία να επισκεφθώ τη μητέρα μου, που είχε επιστρέψει στην Τζαμάικα. Η αγροτική Τζαμάικα της δεκαετίας του ’70 ήταν μια πραγματική αποκάλυψη. Τα τοπία ήταν ζεστά και πολύχρωμα και γεμάτα με ανθρώπους που έμοιαζαν με εμένα. Φεύγοντας από το σπίτι της μητέρας μου την αυγή για να τραβήξω φωτογραφίες, οι μόνοι άνθρωποι που συναντούσα στον δρόμο ήταν μικρά παιδιά που είχαν σταλεί να φέρουν νερό και μεγαλύτεροι σε ηλικία Τζαμαϊκανοί καθ’ οδόν προς την αγορά για να πουλήσουν τα προϊόντα που καλλιεργούσαν οι ίδιοι. Αν ήμουν νικητής κάποιου μεγάλου βραβείου, θα ήθελα να επιστρέψω και να καταγράψω τις αλλαγές στην αγροτική Τζαμάικα σε σχέση με εκείνη που γνώρισα πριν από 50 χρόνια.
Ως φωτογράφος έχω πάντα μαζί μου μια κάμερα. Είχα την τύχη να καταγράψω γεγονότα που έγιναν πρωτοσέλιδα στον εθνικό Τύπο δύο φορές, να γνωρίσω την αείμνηστη Πριγκίπισσα Νταϊάνα σε δύο περιστάσεις και να κερδίσω διάφορους διαγωνισμούς. Είναι κάτι υπέροχο να μπορείς να αφηγηθείς μια ιστορία μέσα από μία μόνο εικόνα.
Κατηγορία: Camera in action
Category winner: Claudio Vignola, Italy. Under the moonlight
Mας είπε ο φωτογράφος: Βρισκόμουν εκεί χωρίς ανάθεση, χωρίς δημοσιογραφική διαπίστευση. Μόνο με μια κάμερα και μια ερώτηση που με στοίχειωνε για χρόνια: τι συμβαίνει πριν η θεά βγει στην πασαρέλα;
Στα παρασκήνια επικρατούσε οργανωμένο χάος — νέον φώτα, χέρια που τακτοποιούσαν μαλλιά, οθόνες που κατέγραφαν, φλας που άστραφταν. Τα πάντα περιστρέφονταν γύρω της: είκοσι χρονών, πιθανότατα μόλις από το διαμέρισμα της μητέρας της κάπου στην Ανατολική Ευρώπη, το πρόσωπό της ακόμη στη μέση της μεταμόρφωσης. Κι όμως ήδη απρόσιτη. Ήδη κάτι άλλο.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν κατέγραφα μια επίδειξη μόδας. Γινόμουν μάρτυρας μιας μεταμόρφωσης. Εκείνης της ακριβούς, ανεπαίσθητης στιγμής όπου ένα κορίτσι παύει να είναι ο εαυτός του και γίνεται η ιδέα που έχουν οι άλλοι για εκείνο.
Οι οθόνες γύρω της έδειχναν το πρόσωπό της, πολλαπλασιασμένο, κατακερματισμένο, «κλεμμένο» σε πραγματικό χρόνο. Όμως εκείνη βρισκόταν αλλού. Σφραγισμένη μέσα σε εκείνη τη συγκεντρωμένη σιωπή που γνωρίζουν μόνο όσοι πρόκειται να βγουν στη σκηνή — εκείνο το μετέωρο διάστημα ανάμεσα σε αυτό που είσαι και σε αυτό που πρέπει να γίνεις.
Πάτησα το κλείστρο. Όχι για να τη «συλλάβω», αλλά για να κρατήσω ακίνητη εκείνη τη στιγμή-κατώφλι. Εκείνη τη στιγμή όπου η ψυχή — η ψυχή του μοντέλου — είναι ακόμη ορατή, πριν η πασαρέλα την καταπιεί ολοκληρωτικά.
Στην Κατηγορία αυτή υπάρχει και μία ελληνική συμμετοχή με τιμητική διάκριση.
Rania Christou – Greece Double Click
Κατηγορία: What’s in my camera bag
Category winner: Binta M’Baye. Poland My Gear, My Reflection
Mας είπε η φωτογράφος: Ένα πρόσωπο φτιαγμένο από τις κάμερες και τους φακούς που κουβαλώ, τοποθετημένο πάνω στο ξύλινο πάτωμα που γνωρίζω τόσο καλά. Αυτή η σύνθεση είναι ένα ήσυχο αυτοπορτρέτο — κάθε κομμάτι εξοπλισμού αποτελεί μέρος του τρόπου που βλέπω, που δουλεύω και του ποιος είμαι όταν δημιουργώ. Είναι κάτι οικείο και προσωπικό: αυτά τα αντικείμενα δεν είναι απλώς εργαλεία, αλλά προεκτάσεις του εαυτού μου, που διαμορφώνουν κάθε εικόνα που δημιουργώ και αντικατοπτρίζουν τον τρόπο με τον οποίο κινούμαι στον κόσμο με μια κάμερα στο χέρι.
Οι φωτογραφίες των νικητών των κατηγοριών και των τιμητικών διακρίσεων θα παρουσιαστούν από τα περιοδικά και τις ιστοσελίδες των μελών της TIPA. Συγχαρητήρια στους νικητές και ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι αφιέρωσαν χρόνο και δημιουργική ενέργεια για να συμμετάσχουν.
