Ο φωτογράφος Grégoire Eloy πέρασε αρκετά χρόνια στη θάλασσα Αral η οποία βρίσκεται στην περιοχή μεταξύ των συνόρων του Ουζμπεκιστάν και του Καζακστάν. Το «Ressac» είναι μια αισθητηριακή καταγραφή της περιβαλλοντικής τραγωδίας, στα όρια της ψευδαίσθησης και της λήθης.
Ένα παιδί περπατάει στην έρημο. Το προσέχει ο μεγαλύτερος σε ηλικία θείος του, ο oποίος δε βρισκόταν στην περιοχή τα τελευταία τριάντα χρόνια και αυτή τη στιγμή βρίσκεται εδώ με τον 13χρονο ανεψιό του. Του δείχνει τι απέμεινε από τη θάλασσα Aral, και ότι σβήστηκε εξ αιτίας της φρενήρους βιομηχανικής ανάπτυξης από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης.
Οι δύο σιλουέτες προχωράνε κατά μήκος του ατελείωτου ορίζοντα, ο οποίος είναι πιο αποξηραμένος ενώ παλιότερα, 60 χρόνια πίσω, ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη σε παγκόσμια κλίμακα.
Στο φωτογραφικό λεύκωμα Ressac [The Undertow], o φωτογράφος αφηγείται την ιστορία αυτής της εξαφάνισης. Μεταξύ των ετών 2008 και 2013, έκανε τακτικά ταξίδια στο Ουζμπεκιστάν και το Καζακστάν για να προβάλει δημόσια την καθημερινή ζωή των γηγενών και των ψαράδων της περιοχής. Ο Εloy στο έργο του καταθέτει μια συγκεκριμένη μαρτυρία, της οικολογικής καταστροφής από ανθρωπογενή αίτια. Επιπλέον στο έργο του αναφέρεται στη λήθη και την ψευδαίσθηση της υποτιθέμενης ανάπτυξης, για την απουσία του νερού που είναι ζωτικής σημασία και τέλος για το πώς αποξηράνθηκε μια από τις μεγαλύτερες λίμνες στον κόσμο!
«Ένα άγαλμα μπορεί να αφαιρεθεί, αλλά μία θάλασσα δεν μπορεί να αντικατασταθεί.»
Grégoire Eloy, Ressac, εκδόσεις Images Plurielles, 96 σελ., €25
