Παρ’ ότι συνήθως ακολουθώ πιο παραδοσιακή προσέγγιση στη δουλειά μου, συχνά πειραματίζομαι με αντισυμβατικές λύσεις. Η έμπνευση συχνά προϋπάρχει των λήψεων, οπότε η φωτογράφιση εξυπηρετεί εκ των προτέρων αυτόν το σκοπό. Άλλες φορές όμως, η ιδέα εμφανίζεται στη συνέχεια, όταν εξετάζω αποστασιοποιημένα έτοιμο υλικό. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για μια κατεύ-θυνση πολύ γοητευτική, απαιτεί κατά κανόνα όμως αρκετό πειραματισμό στο P/S.
ΚΕΙΜΕΝΟ – ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Στέφανος Σάμιος
1. Η θεά Κάλι
Η φωτογραφία προέκυψε από πολλές λήψεις. Τόσο αυτή η εντυπωσιακή εικόνα αριστερά όσο και το πορτραίτο αυτής της σελίδας (δεξιά), είναι αποτελέσματα μιας εξαιρετικής συνεργασίας με την υπέροχη ηθοποιό και χορεύτρια Μαριάννα Αλεξανδροπούλου. Η «Θεά Κάλι» προέκυψε σε επόμενη φωτογράφιση, όπου δώσαμε έμφαση κυρίως στην κίνηση. Η σύνθεση είναι αποτέλεσμα σειράς λήψεων σε ριπές από την ίδια θέση, με την Μαριάννα να χειρίζεται δεξιοτεχνικά μία μπάλα ενόργανης γυμναστικής. Στη συνέχεια, αφού επέλεξα 5 ή 6 λήψεις, που θεώρησα ότι εξυπηρετούσαν την ιδέα, τις ανέβασα σαν layers στο Ρhotoshop, τις ευθυγράμμισα και με προσεκτικά, επιλεκτικά μασκαρίσματα κράτησα μόνο τα χέρια με την μπάλα στις κατάλληλες θέσεις. Αποφάσισα μονοχρωμία για την τελική εικόνα, θεωρώντας ότι το χρώμα λειτουργούσε διασπαστικά.
2. Το «πορτραίτο»
Η φωτογράφιση αυτή ήταν η πρώτη συνεργασία και σκοπό είχε τη δημιουργία απλών, «επαγγελματικών» πορτραίτων για την Μαριάννα. Με πορτραίτα ηθοποιών αυτής της φύσης, συνήθως το ζητούμενο είναι η φυσικότητα και η έλλειψη επιτήδευσης. Η πρόκληση στη συνέχεια ήταν το πως μπορεί κανείς να δώσει κάποια δημιουργική χροιά, «νέα ζωή» ας πούμε, σε κατά τα άλλα πιο συμβατικά πορτραίτα. Η λύση που δόθηκε εδώ ήταν ο συνδυασμός δύο διαφορετικών λήψεων με απ’ ευθείας αναφορά στο παραδοσιακό κολάζ. Μικρές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες: α. Η λεπτή σκιά κάτω, στα τελειώματα της εμβόλιμης εικόνας των ματιών που δίνει την αίσθηση του τρισδιάστατου. β. Στην ίδια εικόνα των ματιών, η θέση της φωτιστικής πηγής είναι αντεστραμμένη (από αριστερά προς τα δεξιά). Έτσι, δημιουργείται διακριτικά μία επιπλέον οπτική ένταση και αίσθηση «παραδοξότητας». 
3. Το ξεχασμένο projector
Οι δύο αυτές φωτογραφίες (εικόνες ανοίγματος) προέρχονται από πρόσφατη φωτογράφηση μόδας στο “studio1416”, με μοντέλο την πανέμορφη Lili Kiraly από το πρακτορείο Fashion Cult. Θέλοντας να δημιουργήσω πιο υποβλητική ατμόσφαιρα, με εντάσεις φωτιστικές, χρησιμοποίησα μια ειδική κεφαλή φλας, που έχει τη δυνατότητα προβολής και εστίασης σχημάτων με αυτοσχέδιες μάσκες. Αυτή βέβαια, είναι η επαγγελματική λύση. Tελείως ανάλογα αποτελέσματα όμως, μπορεί κανείς να επιτύχει και με ένα παλιό slide projector (με tungsten χρωματική ποιότητα φωτισμού) ή με ένα video projector. Οι δυνατότητες πειραματισμού ατελείωτες. Από την απλή χρήση του projector σαν πηγή υψηλού κοντράστ (spot) έως την προβολή επάνω στο θέμα ή στο φόντο σχημάτων, σκιών, κλαδιών, γραμμάτων ή και φωτογραφιών, ανάλογα με την έμπνευση και τις απαιτήσεις της φωτογράφησης.
4. Ταξίδι στο χρόνο
Μια κλασική τεχνική για να δοθεί μια αίσθηση κίνησης στο Photoshop, είναι η χρήση του φίλτρου “motion blur”.Συνήθως χρησιμοποιείται σε δυναμικές σκηνές, όταν υπάρχει ή υπονοείται κάποιας μορφής δράση και χρειάζεται να δώσουμε έμφαση σε αίσθηση ταχύτητας. Εδώ πρόκειται για ανορθόδοξη χρήση του φίλτρου, σε μία κατ’ αρχήν απόλυτα στατική εικόνα. Η Lili κάθεται εδώ τελείως ακίνητη, βλοσυρή, έχοντας το αυστηρό της βλέμμα «καρφωμένο» απ’ ευθείας στο θεατή. Το “motion blur” λειτουργεί αντιθετικά προς τη στατικότητα και δημιουργεί αίσθηση «αλλαγής κατάστασης», κάτι σαν πέρασμα σε άλλη διάσταση, σαν ένα ολόγραμμα που τρεμοσβήνει ή σαν glitch στο «σύστημα». Απλούστατη τεχνική: ένα αντίγραφο του βασικού layer/οριζόντιο motion blur κατά βούληση/μασκάρισμα με gradient και μαλακή βούρτσα/χαμήλωμα σε opacity. Σ. Σ.
Nikon D7500, Nikkor 18-140mm f:3,5-5,6 @ 75mm (110mm full frame) και f/10. Κυρίως φως, studio flash από μετωπικά και ψηλά με beauty dish 40cm και γέμισμα στα σκιερά με 2ο flash με octagon soft box σε χαμηλότερη ισχύ.
Αναδημοσίευση από το ΦΩΤΟγράφο τεύχος Νο 272
