Πριν κάποια χρόνια, περπατώντας στο Μοναστηράκι, είχα βρει έναν μικρό φάκελο με παλιές, οικογενειακές φωτογραφίες, άγνωστων ανθρώπων οι οποίες κείτονταν ανάμεσα σε άλλα παλαιά αντικείμενα στους βρώμικους δρόμους της πόλης. Ο μικροπωλητής μου τις έδινε για ένα ευρώ, δεν τις αγόρασα ποτέ. Όσο συλλεκτικό κι αν είναι ένα αντικείμενο, υπάρχουν μερικές φορές κάποια ηθικά ζητήματα στην απόκτησή τους.
Ο φωτογράφος Levi Bettwieser όμως ξεκίνησε πριν λίγα χρόνια κάτι ανάλογο και πολύ ενδιαφέρον: πηγαίνοντας σε παζάρια και παλαιοπωλεία, άρχισε να ανακαλύπτει μέσα σε παλιές μηχανές, ξεχασμένα φιλμάκια τα οποία αποφάσισε να εμφανίσει (με την… παραδοσιακή μέθοδο του σκοτεινού θαλάμου). Και άρχισε να ανακαλύπτει, μεταξύ άλλων, τις απλές ζωές ανθρώπων που υπήρξαν, τις απλές αλλά τόσο ουσιαστικές, οικογενειακές στιγμές κάποιων αγνώστων. Μέχρι σήμερα, έχει στο αρχείο του λεγόμενου Rescued Film Project που δημιούργησε τελικά, πάνω από 33,000 εικόνες, εμφανισμένες, σκαναρισμένες κι αρχειοθετημένες.
Το έργο του Bettwieser έχει πολλές ενδιαφέρουσες πτυχές: πέραν του γεγονότος ότι σώζει παλαιά φωτογραφικά αρχεία, ανακαλύπτει άγνωστες φωτογραφίες (και πάντα μπορεί κανείς να ανακαλύψει ένα τεράστιο φωτογραφικό ταλέντο του παρελθόντος) αλλά μεταφέρει και κάτι από την αναλογική εποχή στην ψηφιακή. Με τους φρενήρεις ρυθμούς που κινείται τώρα η ψηφιακή τεχνολογία, είναι υπέρ το δέον σημαντικό να σώζουμε κομμάτια από την αναλογική μας ζωή. Διότι εκεί υπάρχει ένα γιγάντιο μέρος της ιστορίας μας το οποίο δεν πρέπει να απορροφηθεί από την άπληστη ταχύτητα του ψηφιακού. Και όπως λέει χαρακτηριστικά ο Levi Bettwieser: “Κάποτε παίρναμε φωτογραφίες γιατί σήμαιναν κάτι, αλλά τώρα πλημμυρίζουμε τις ζωές μας παίρνοντας φωτογραφίες στιγμών, προκειμένου να τις μοιραστούμε με άλλους και να μας κάνουν ‘like’. Αυτές εδώ οι εικόνες που σώζω, μου υπενθυμίζουν διαρκώς ότι αυτές οι στιγμές ήταν σημαντικές, έστω κι αν φαινομενικά ήταν ασήμαντες”. Στον αντίποδα όμως, βασικό είναι όλες αυτές οι φωτογραφίες να μην γίνουν αντικείμενα εκμετάλλευσης και η χρήση τους να είναι πάντα στο όριο του ηθικού.
Σημείωση: Βασισμένο σε πληροφορίες από το BBC
