Έχει αρχίσει να εμφανίζεται δειλά-δειλά στην διεθνή βιβλιογραφία ο παραπάνω όρος σχετιζόμενος με ένα νέο είδος φωτογραφίας που προς το παρόν παραμένει αμετάφραστος στην Ελληνική γλώσσα. Ας δούμε την προέλευση της λέξης αλλά το κυριότερο τι πρεσβεύει…
Η λέξη έχει λατινική ρίζα. Συγκεκριμένα το vernaculus υποδηλώνει -κρατηθείτε- το σκλάβο που γεννήθηκε στο σπίτι του αφεντικού του! Κάντε τώρα την σύνδεση με την σύγχρονη φωτογραφική παραγωγή και σκεφθείτε σε τι μπορεί να αναφέρεται ο ορισμός. Αφήστε για λίγο την φαντασία σας να καλπάζει…
Από την ξενόγλωσση και αρκετά περιορισμένη αρθρογραφία που διακινείται ως επί το πλείστον στο διαδίκτυο, ο όρος αυτός χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει τις λήψεις που “γεννήθηκαν” χωρίς καλλιτεχνικές προθέσεις. Τουτέστιν όχι κατά τη διαδικασία αναζήτησης από τον φωτογράφο της άψογης, της τέλειας λήψης στο δρόμο, στο στούντιο ή οπουδήποτε αλλού. Είναι κατά κάποιον τρόπο οι φωτογραφίες που αργότερα, στην οθόνη του υπολογιστή μας ή με κάποια άλλη ευκαιρία αναζήτησης στο αρχείο μας ανακαλύπτουμε ότι διαθέτουν “καλλιτεχνικά” χαρακτηριστικά. Μέ άλλα λόγια μπορεί να τις έχουμε τραβήξει οπουδήποτε, με κάθε πιθανή ή απίθανη αιτία και αφορμή, σε ανύποπτο χρόνο και να αποδειχτούν εν των υστέρων σημαντικές. Λόγω του περιεχομένου τους, λόγω του κάδρου τους, λόγω των χρωμάτων τους κλπ κλπ.>
Όλοι δηλαδή οι “σκλάβοι” του αφεντικού “smartphone” -αλλά και κάθε ψηφιακής φωτογραφικής μηχανής- κατά συρροή και χωρίς αιτία φωτογραφίζοντες πληθωρικά και πανεύκολα λόγω ψηφιακής τεχνολογίας μπορεί να ανακαλύψουν μεταγενέστερα διαμάντια στις απλές, κοινότυπες λήψεις τους. Και γιατί όχι θα λέγαμε εμείς. Αυτή είναι λοιπόν η “photographie vernaculaire” ή κοινότυπη φωτογραφία. Αν έχετε άλλη άποψη ή μπορείτε να βρείτε μία άλλη, καλύτερη λέξη για την απόδοση του όρου στην Ελληνική γλώσσα, ενημερώστε μας! Στην ιστορία της τέχνης και δει της φωτογραφικής, η κατηγοριοποίηση των καλλιτεχνικών τάσεων και ρευμάτων δεν ήταν ποτέ εύκολη…
