Έχω αναφερθεί αρκετά συχνά από αυτή τη στήλη στη βαριά βιομηχανία της Γαλλίας που είναι ο πολιτισμός και κατ’ επέκταση στη φωτογραφία μιας και μας αφορά περισσότερο. Δεν σας κρύβω ότι παρακολουθώ πολύ προσεκτικά τον τρόπο με τον οποίο αξιοποιούν την φωτογραφική ‘’παραγωγή’’ οι Γάλλοι, αναδεικνύοντας τους δημιουργούς και την τέχνη τους αποκομίζοντας παράλληλα σημαντικά οικονομικά κι άλλα οφέλη τόσο για τους ίδιους όσο κυρίως για τη χώρα τους, έστω κι αν αυτή την περίοδο δεν βρίσκεται στα καλύτερά της.
Ένα σημαντικό φωτογραφικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας με τα χαρακτηριστικά που προανέφερα είναι ο Διεθνής Μήνας Φωτογραφίας του Παρισιού που πραγματοποιείται σταθερά ανά διετία τον Νοέμβριο, από το 1978. Έχω δει πολλές εκδόσεις του Παριζιάνικου Μήνα Φωτογραφίας, τόσο τον καιρό που ήμουν εκεί ως φοιτητής, αλλά και πολλές άλλες φορές τα τελευταία είκοσι χρόνια και μόνον καλά λόγια έχω να πω.
Πρώτα απ’ όλα η χρονική περίοδος που έχει επιλεγεί για την πραγματοποίησή του, είναι ιδανική. Μέσα στη μελαγχολία του Φθινοπώρου η περιήγηση στις δεκάδες εκθέσεις έχει μιαν άλλη γοητεία. Την άνοιξη και το καλοκαίρι ο κόσμος βγαίνει περισσότερο έξω. Οι… μεταφυσικές ανησυχίες ξεχνιούνται και ενδιαφέρεται λιγότερο για ενδοσκόπηση και περισυλλογή ενώ ο χειμώνας είναι βαρύς και δεν βοηθάει τις εξόδους από τη θαλπωρή του σπιτιού. Έτσι, εκεί λίγο πριν το άνοιγμα των Χριστουγεννιάτικων βιτρινών η μελαγχολία συναντά την προσμονή της χαράς και της γιορτής, δίνοντας άλλη διάσταση στην αντίληψη του κόσμου και των πραγμάτων.
Ναι, πιστεύω πάρα πολύ σε αυτό που ονομάζουμε “περιρρέουσα ατμόσφαιρα” και στο πόσο αυτή επηρεάζει τη διάθεσή μας. Σε όλα αυτά αν συνυπολογίσετε και το φρεσκοβγαλμένο, νέας σοδειάς κόκκινο κρασί που κατακλύζει όλα τα bistrot και restaurant της πόλης θα καταλάβετε πολύ καλά τι εννοώ… (το Beaujolais Nouveau
στη Γαλλία βγαίνει για πρώτη φορά στην αγορά ακριβώς την τρίτη Πέμπτη του Νοεμβρίου. Ποτέ νωρίτερα! Αυτός ο άγραφος κανόνας marketing τηρείται ευλαβικά!).
Τον Μήνα Φωτογραφίας του Παρισιού δεν τον έχω γνωρίσει μόνον ως επισκέπτης των εκθέσεών του, αλλά και από ‘’μέσα’’. Το 1996 με την ευκαιρία έκδοσης του βιβλίου μου για τη ζωή και το έργο του αείμνηστου φωτογράφου Δημ. Χαρισιάδη (έχει εξαντληθεί) φιλοξενήθηκε έκθεση φωτογραφίας του στη πολύ γνωστή γκαλερί Sculptures της Bd. St. Germain από 27/10 έως 30/11/1996. Είχα την επιμέλεια της έκθεσης που υλοποίησα με την υποστήριξη της τότε ανταποκρίτριας του περιοδικού μας στο Παρίσι Ευρυδίκης Trichon-Milsani και έζησα ως εκ τούτου όλη την εμπειρία στην πιο καλλιτεχνική γειτονιά του Παρισιού. Μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση ο μεγάλος αριθμός επισκεπτών της έκθεσης για έναν σχετικά άγνωστο -τότε- Έλληνα φωτογράφο και το μεγάλο ενδιαφέρον τους για τις εκτεθειμένες φωτογραφίες κάποιες από τις οποίες πουλήθηκαν και μάλιστα σε πολύ καλές τιμές. Ήταν για μένα όλα αυτά μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Άκουσα από διάσημους συλλέκτες έργων τέχνης που παρατηρούσαν με θαυμασμό τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Χαρισιάδη, να ρωτούν πράγματα στα οποία μέχρι τότε δεν είχα δώσει ποτέ ιδιαίτερη σημασία. Όπως για παράδειγμα αν οι εκτυπώσεις είναι εποχής (vintage) και υπογεγραμμένες από τον δημιουργό, αν είναι αριθμημένα τα αντίτυπα που εκτίθενται, ποιος και πότε τα τύπωσε, αν έχουν πιστοποιητικά γνησιότητας, αν έχουν τυπωθεί με διεθνώς αποδεκτά standard (!) κ.α.
Όλα αυτά εν έτει 1996, δεκαοχτώ χρόνια πριν. Φυσικά από τότε πολλά έχουν αλλάξει εκτός από τον Μήνα Φωτογραφίας που σταθερά κάθε δύο χρόνια τέτοια εποχή υποδέχεται επισκέπτες από όλη την υφήλιο.
Δείτε το φετινό πρόγραμμα του Mois de la Photo εδώ
Φωτογραφία ανοίγματος: Ο αείμνηστος συγγραφέας Ηλίας Πετρόπουλος στην έκθεση του Χαρισιάδη, στο Παρίσι το 1996.
