Μητέρα, αδελφή, γειτόνισσα, σύντροφος, επαγγελματίας, καλλιτέχνης, φωτογράφος… πόσους ρόλους μπορεί να αναλάβει μία γυναίκα; Όλους, στις περισσότερες περιπτώσεις! Η 56χρονη σήμερα αμερικανίδα φωτογράφος Julie Blackmon, όταν περιγράφει την φωτογραφική της δουλειά, δηλώνει μεταξύ άλλων, ““Είμαι η μεγαλύτερη από εννέα παιδιά και μητέρα τριών παιδιών”. Μέχρι σήμερα ζει ακριβώς εκεί που γεννήθηκε, στο Springfield, δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της ποτέ, αλλά μελέτησε τα έργα της Diane Arbus και της Sally Mann.
Tης Ιωάνννας Βασδέκη
Η Blackmon εκπροσωπείται σήμερα από διάφορες αμερικανικές γκαλερί, έργα της παρουσιάζονται σε διεθνή πολιτιστικά μέσα ενώ φιγουράρουν και στη συλλογή του George Eastman House στο Rochester. Οι φωτογραφίες της είναι σαφώς επηρεασμένες από φλαμανδούς ζωγράφους καθώς και από διάσημους φωτογράφους που σκηνοθετούν τις λήψεις τους. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους κι εκείνο που τις κάνει να ξεχωρίζουν πραγματικά είναι πως κυριαρχεί ο κόσμος των παιδιών, ο ενήλικας είναι είτε ανύπαρκτος, είτε μοιάζει παράταιρος και… απροσκάλεστος.
Η περίπτωση της Julie Blackmon έχει ενδιαφέρον – φωτογραφικό αλλά και κοινωνικό. Λειτουργεί ως ένα εξαίρετο κοινωνικό μήνυμα: μία γυναίκα, μία μητέρα δεν χρειάζεται να απαρνηθεί την μία πλευρά της προκειμένου να αφοσιωθεί στην άλλη. Άλλωστε στην ιστορία της φωτογραφίας έχουμε την πασίγνωστη περίπτωση της διάσημης Sally Mann – είναι όμως (δυστυχώς) η εξαίρεση. Ο ρόλος της γυναίκας επαγγελματία όταν γίνεται μητέρα, συχνά αλλάζει ριζικά – είναι κάτι που ισχύει στην (δυτική) κοινωνία μας ακόμη και σήμερα, όσο εκμοντερνισμένη κι αν θεωρείται. Και αυτό ισχύει για όλους τους τομείς στους οποίους δραστηριοποιείται η κάθε γυναίκα, αλλά εμάς μας ενδιαφέρει ο καλλιτεχνικός και ακόμη ειδικότερα ο φωτογραφικός τομέας.
Ο παιδικός κόσμος, εσκεμμένα απομακρυσμένος από την ψηφιακή τεχνολογία (τα παιδιά παίζουν με… αληθινά παιγνίδια), το κάθε παιδί συνυπάρχει με το άλλο μέσα σε ένα οικείο χώρο, τα χρώματα των φωτογραφιών της Blackmon παραπέμπουν έντονα σε εικονογράφηση παιδικού βιβλίου, ενώ κυριαρχεί και μία δυναμική θεατρική διάθεση. Είναι λες και οι φωτογραφίες κραυγάζουν: “Απαγορεύονται οι ενήλικες!”. Και ίσως έτσι θα έπρεπε να είναι, για να έχουμε τελικά έναν καλύτερο κόσμο ο οποίος δεν (οδ)ηγείται από παράφρονες ενήλικες…
