Η νιτροσελλουλόζη ήταν το πρώτο υλικό που χρησιμοποιήθηκε επιτυχώς σαν βάση για την κατασκευή εύκαμπτου φιλμ σε ρολό, ήταν όμως εξαιρετικά εύφλεκτη. Το 1901, ο Albert Eichengrun κατάφερε να παρασκευάσει μία παραλλαγή του υλικού, όταν επεξεργάστηκε τη σελλουλόζη με οξικό οξύ. Το αποτέλεσμα ήταν η ακετο-σελλουλόζη, που είχε παρόμοια φυσικά χαρακτηριστικά με τη νιτροσελλουλόζη, αλλά δεν ήταν τόσο εύφλεκτη. Το πρόβλημα όμως του νέου φίλμ ήταν η μικρή αντοχή του σε σχέση με το προηγούμενο, πράγμα που το καθιστούσε άχρηστο για εφαρμογές όπου το φιλμ έπρεπε να περάσει από κάποια δοκιμασία (όπως στις κινηματογραφικές μηχανές). Η Eastman Kodak προχώρησε στην κατασκευή φιλμ από ακετο-σελλουλόζη το 1908, ονομάζοντας το “Safety Film”, ονομασία που σήμαινε πως ήταν πιο ασφαλές (σε σχέση με το παλιό). Το 1925 η Kodak ξεκίνησε την παραγωγή φωτογραφικών αρνητικών σε εύκαμπτες πλάκες πάνω σε διακετο-σελλουλόζη, υλικό που ήταν σαφώς βελτιωμένο. Το τελικό χτύπημα για τη νιτρο-σελλουλόζη πάντως ήρθε με την έλευση της τριακετο-σελλουλόζης, το 1947. Το νέο υλικό ήταν πια πολύ ανθεκτικό και μπορούσε να χρησιμοποιηθεί άνετα και στον κινηματογράφο. Η πλήρης κατάργηση της νιτροσελλουλόζης επήλθε το 1951, όταν η τριακετο-σελλουλόζη άρχισε να χρησιμοποιείται καθολικά.
SAFETY FILM. Η αρχή του τέλους του εύφλεκτου φίλμ.
