Το 2018 ιδρύθηκε στο Παρίσι το κίνημα PayeTaPhoto (Σε ελεύθερη μετάφραση “Πρέπει να πληρωθείς για τη φωτογραφία σου”). Οι πέντε σημαντικότεροι φορείς και οργανισμοί που το ίδρυσαν δημιούργησαν την Ένωση CLAP (“Συμβούλιο Διασύνδεσης & Δράσης για τη Φωτογραφία”) με βασικό σκοπό την υπεράσπιση των οικονομικών και ηθικών δικαιωμάτων των μελών τους, ατομικών και συλλογικών. Μία από τις πρώτες δράσεις της νεοσύστατης ένωσης ήταν η διενέργεια σοβαρής έρευνας για να τεκμηριωθεί με τρόπο έγκυρο και μη αποδεχόμενο αμφισβήτησης, η έκταση και το μέγεθος της προβολής του καλλιτεχνικού έργου των Γάλλων φωτογράφων σε σχέση με τους αλλοδαπούς. Από τους Δημόσιους φορείς και Οργανισμούς της Γαλλίας, από τα μουσεία, από τα χρηματοδοτούμενα από το κράτος φωτοφεστιβάλ κ.α.
Τα αποτελέσματα της έρευνας που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, αιφνιδίασαν τους πάντες ξεσηκώνοντας κύμα έντονων αντιδράσεων! Ο λόγος; Η προβολή των ξένων ή αν θέλετε των μη Γάλλων φωτογράφων, υπερείχε συντριπτικά. Με άλλα λόγια ο οβολός των φορολογουμένων εκταμιευόταν προς όφελος της προώθησης και προβολής του έργου αλλοδαπών φωτογράφων. Τα νούμερα και οι στατιστικές που δημοσιεύτηκαν δεν επιδέχονται την παραμικρή αμφισβήτηση. Ιδού μερικά στοιχεία:
-Για το ονομαστό “Ευρωπαϊκό Σπίτι Φωτογραφίας” που εδρεύει στο Παρίσι με τεράστια δράση και ιστορία στο ενεργητικό του, η έρευνα κατέγραψε στο εκθεσιακό του πρόγραμμα συντριπτική υποχώρηση της προβολής των Γάλλων φωτογράφων: από 62,5% το 2018 σε μόλις 6,67% το 2019. Η έρευνα συνδέει το γεγονός με την αλλαγή Διεύθυνσης του Οργανισμού…
-Η Εθνική Πινακοθήκη υψηλού κύρους Jeu de Paume, αφιερωμένη στη προβολή της φωτογραφίας, παρουσίασε έργα Γάλλων φωτογράφων σε ποσοστό μόλις 25%
-Στο περίφημο και πρωτοποριακό Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, που ως επί το πλείστον από ιδρύσεώς του πρόβαλε τη Γαλλική φωτογραφική κληρονομιά παράλληλα με το έργο σύγχρονων Γάλλων φωτογράφων, τα ποσοστά έπεσαν για πρώτη φορά κάτω του 50% , συγκεκριμένα 46% (Γάλλοι) έναντι 56% (αλλοδαποί φωτογράφοι).
-Το Ινστιτούτο Φωτογραφίας της πόλης Λίλ, που ιδρύθηκε μετά βαΐων και κλάδων το 2019 με κύριο σκοπό την προβολή της Γαλλικής φωτογραφίας, φιλοξένησε Γάλλους φωτογράφους σε ποσοστό μόνον 25%.
Η λίστα είναι μακροσκελής και αναλυτική για το σύνολο δράσεων κυρίως στη προ Covid εποχή. Και φέρνει στο φως και πολλά άλλα στοιχεία αποκαλυπτικά για την υποτιμητική όπως αποκαλείται, αντιμετώπιση των Γάλλων δημιουργών φωτογράφων από τους δημόσιους φορείς και οργανισμούς της χώρας τους.
Μία ακόμη εκδήλωση του περιοδικού ΦΩΤΟγράφος με σκοπό την ανάδειξη και προβολή των ζητημάτων που απασχολούσαν τον φωτογραφικό κλάδο με αφορμή την παρουσίαση του έργου της επιτροπής “Για την καλλιτεχνική φωτογραφία στη χώρα μας”. Προηγήθηκαν (Photovision 1995) αλλά και ακολούθησαν πολλές μέχρι πρόσφατα.
Διαβάζοντας την έρευνα, το μυαλό μας πήγε στην πρώτη σοβαρή προσπάθεια που εκδηλώθηκε στη χώρα μας επί υπουργίας του αείμνηστου Θάνου Μικρούτσικου, υπουργού Πολιτισμού κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ το σωτήριον έτος 1995. Χρονιά που ολοκληρώθηκε μελέτη/πρόταση “για την καλλιτεχνική φωτογραφία” με τη φιλοδοξία να βάλει τα “πράγματα στη θέση τους” και στην Ελλάδα σε αυτόν τον τομέα. Οι προτάσεις της επιτροπής σχολιάστηκαν ποικιλότροπα, επικρίθηκαν και κατακρίθηκαν για να μείνουν εν τέλει “στα χαρτιά”. Σήμερα, 26 χρόνια μετά, υπάρχει πλήρης ακινησία, ενώ αίσθηση απαισιοδοξίας για το μέλλον έχει καταλάβει τον επαγγελματικό φωτογραφικό χώρο. Οι επαγγελματικοί φορείς των φωτογράφων (ΠΟΦ, ΕΚΦΑ, ΕΦΕ, ΠΕΦΦΕΕ, ΠΑΠΙΓΙΟΝ κ.α.) αλλά και των εισαγωγέων (ΣΕΚΑΦ) έχουν τη δυνατότητα να αναδείξουν τα θετικά, να κινητοποιήσουν, να ταρακουνήσουν τα λιμνάζοντα ύδατα του κλάδου. Το περιοδικό μας θα υποστηρίξει με όλες του τις δυνάμεις μία τέτοια προσπάθεια όπως έπραξε κατ’ επανάληψη στη μακρόχρονη ιστορία του.
Είπαν…
“H ιστορία των λαών, είναι η ιστορία των αγώνων τους ενάντια στο κράτος…”
DE PIERRE CLASTRES (1934-1977). Γάλλος αντιεξουσιαστής, φιλόσοφος & ανθρωπολόγος
