Όσο ο καιρός περνάει αντί τα εργοστάσια να κατασκευάζουν φακούς με το ελάχιστο δυνατό βάρος και όγκο κάνουν εντελώς το αντίθετο: κατασκευάζουν όλο και πιο ογκώδεις, όλο και βαρύτερους φακούς.
Ασφαλώς δεν αναφέρομαι στους φακούς που συνοδεύουν τα οικονομικά kit για τους νεοεισερχόμενους αλλά στους φακούς για τους επαγγελματίες και τους σοβαρούς ερασιτέχνες.
Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται με ένταση τα τελευταία χρόνια, στην καρδιά της ψηφιακής εποχής και είναι κάτι που πολλοί επαγγελματίες το έχουν παρατηρήσει και αναρωτιούνται γιατί αυτό να συμβαίνει. Προσπάθησα λοιπόν να καταλάβω γιατί οι Γιαπωνέζοι επιμένουν σε αυτή την κατεύθυνση και δεν κάνουν πιο ανάλαφρα τα πράγματα και ευκολότερη τη ζωή μας.
Ο πρώτος λόγος είναι η επιθυμία να χωρέσουν στους φακούς πάρα πολλές λειτουργίες. Ιδού μερικές: Μοτέρ για την αυτόματη εστίαση, σύστημα σταθεροποίησης, μικρουπολογιστές και μικροτσίπς. Αν δε δούμε τη σημερινή διάταξη των οπτικών σε σχέση με το τι συνέβαινε στο παρελθόν θα καταλάβουμε πολλά… Παλιότερα υπήρχε μία ελικοειδής ράμπα που στήριζε κάποια μεμονωμένα οπτικά στοιχεία και γκρουπ φακών ενώ τώρα συντίθενται από ολόκληρες συστοιχίες και γκρουπ οπτικών με αποτέλεσμα ο όγκος να αυξάνει. Άλλος ένας λόγος είναι ότι τα εργοστάσια προσπαθούν να κάνουν τους φακούς αδιαπέραστους από τη σκόνη και τη βροχή. Και αυτό απαιτεί επένδυση με ειδικά υλικά τα οποία προσθέτουν βάρος. Όμως παράλληλα είχαμε και καλές εξελίξεις. Οι σύγχρονοι φακοί ούτε… μακραίνουν ούτε κονταίνουν ανάλογα με την εστίαση όπως συνέβαινε παλιά. Ακόμη ένα και μοναδικό δαχτυλίδι αρκεί και δεν χρειάζονται δύο όπως στην αναλογική εποχή. Τέλος υπάρχει ακόμη κάτι που προσωπικά με ενοχλεί και για το οποίο δεν μπόρεσα να βρω μια λογική εξήγηση. Αναφέρομαι στα τεράστια σε όγκο και δύσχρηστα παρασολέιγ που φοράνε ειδικά οι ευρυγώνιοι. Ασφαλώς και είναι απαραίτητα στις λήψεις για να εμποδίζουν το παράσιτο φως κλπ αλλά γιατί δεν μπορούν να κατασκευασθούν από καουτσούκ για να μπορούν να μαζεύονται δεν το έχω καταλάβει. Μόνα τους τα παρασολέιγ πιάνουν χώρο στη τσάντα όσο το 1/3 του φακού!
Εκτός όμως από τους κατασκευαστές φακών και τα εργοστάσια που βγάζουν τσάντες έχουν πάρει τον ίδιο, δρόμο. Και δω ο όγκος αλλά προ πάντων οι άπειρες τσέπες σε αγχώνουν! Ξεχνάς που έχεις βάλει πράγματα μέσα σε αυτές! Επιπλέον τα διάφορα χρατς χρουτς δεν ανοίγουν εύκολα και όταν τα πιέσεις λίγο νομίζεις ότι έσχισες την τσάντα! Όμως και εδώ η επιστήμη έχει προοδεύσει. Καμιά σύγκριση δεν μπορεί να γίνει με τα ανάλαφρα και ανθεκτικά υλικά που χρησιμοποιούνται τώρα σε σχέση με το παρελθόν όμως ο όγκος όγκος!
Σε κάθε περίπτωση τον λόγο έχει ο καταναλωτής. Αν με τον οβολό του επιβραβεύει τις επιλογές των εργοστασίων αν δηλαδή θέλει… η νύφη κι ο γαμπρός τύφλα νάχει ο πεθερός ή αν θέλετε ο υπογράφων!
