Την Κυριακή 21 Μαρτίου είχε την τιμητική της η ποίηση. Κατά κάποιο τρόπο όμως η ποίηση υπάρχει κάθε μέρα ανάμεσά μας, αιωρείται στις φυλλωσιές των δέντρων, στις μυρωδιές της άνοιξης, στους ήχους της πόλης, σε αυτά που ποιούνται και σε αυτά που υπάρχουν πάντα κοντά μας και μέσα μας.
Με αφορμή την ημέρα τούτη, θυμήθηκα μία από τις πρώτες επαγγελματικές φωτογραφήσεις της ζωής μου όπου μου ζητήθηκε από την αγγλόφωνη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (English Edition Kathimerini) να παραστώ ως φωτογράφος σε μία συνέντευξη με έναν διάσημο ποιητή. Την συνέντευξη τότε είχε κάνει η δημοσιογράφος Vivienne Nilan.
Εκείνο το πρωϊνό, στο ισόγειο ενός αθηναϊκού ξενοδοχείου, καθόταν ένας χαρακτηριστικός ασπρομάλλης κύριος που μου θύμισε, με την πρώτη ματιά, μορφή από μυθιστόρημα. Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές του 20ου αιώνα, ο Lawrence Ferlingetti. Με υποδέχτηκε με αριστοκρατική ευγένεια και καθ’ όλη την διάρκεια της συνέντευξης δεν φάνηκε να ενοχλήθηκε ούτε στιγμή από την διακριτική μεν παρουσία μου αλλά τα έντονα δε ‘κλικ’ που ακούγονταν από την παλιά, αναλογική Canon.
Απέπνεε εκείνη την αβίαστη ταπεινοφροσύνη που κατέχουν οι πραγματικά σπουδαίοι άνθρωποι, εκείνοι που δεν χρειάζεται να βροντοφωνάζουν διαρκώς για να στραφούν τα υποκριτικά φώτα της δημοσιότητας πάνω τους. Η συνέντευξη εξελίχθηκε εξαιρετικά, το ίδιο και η φωτογράφηση.
Λίγο καιρό αργότερα, αποφάσισα να του στείλω τα ασπρόμαυρα αναλογικά τυπώματα που είχα κάνει στον αυτοσχέδιο σκοτεινό μου θάλαμο. Μετά από λίγες εβδομάδες, έλαβα μία καρτ-ποστάλ από το βιβλιοπωλείο που είχε ιδρύσει, το City of Lights, και τις λιγοστές λέξεις “Thank you Joanna for the fine pictures” (Σε ευχαριστώ Ιωάννα για τις ωραίες εικόνες). O Lawrence Ferlinghetti, έφυγε πριν λίγες εβδομάδες από την ζωή πλήρης ημερών. Μάλλον ήρθε η στιγμή, να ψάξω μέσα στο χάος των αρχείων μου, αυτήν την “fine” καρτ-ποστάλ που μου είχε στείλει μια φορά κι έναν καιρό…
Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης | Η μέρα που φωτογράφισα έναν μεγάλο ποιητή
