Φωτογραφία ανοίγματος: Φωτογραφία από την έκθεση «Ο Εθνικός κήπος στις 4 εποχές του χρόνου» που διοργάνωσε
το περιοδικό ΦΩΤΟγράφος
Το οξύμωρο της τέχνης, είναι πως σε χαλεπούς καιρούς, πολλοί στρέφονται στην καλλιτεχνική δημιουργία αλλά αυτή την στιγμή, με την πρωτοφανή κορωνο-πανδημία, ο χώρος των τεχνών (και όχι μόνο) δέχεται αδιάκοπα χτυπήματα. Τα πρόσφατα νέα (ή μάλλον επαναλαμβανόμενα) μέτρα τα οποία ισχύουν από τις 21 Σεπτεμβρίου, αναστέλλουν συναυλίες, προβολές σε κλειστούς κινηματογράφους και κατά πάσα πιθανότητα, με γεωμετρική πρόοδο, θα “μπει λουκέτο“ και σε άλλους πολιτιστικούς χώρους.
Η τέχνη μπορεί να εμφυσήσει κουράγιο και να αναπτερώσει το λυγισμένο ηθικό, αρκεί να την βλέπουμε περισσότερο μπροστά μας χειροπιαστή, να την βιώνουμε καθημερινά σε δημόσιο χώρο, υπαίθριο και όχι κεκλεισμένων των θυρών. Να περπατάμε στους δρόμους του αστικού τοπίου και να συναντούμε περισσότερα έργα τέχνης, όχι απλώς κλασικές προτομές ή δυσνόητα σύγχρονα γλυπτά.
Όταν οι βασικές ανάγκες του ανθρώπου βάλλονται, από πρωτόγνωρες δυνάμεις, προφανώς και μοιάζουν οι καλλιτεχνικές ανησυχίες, οι πολιτιστικές δράσεις, να εισέρχονται στο περιθώριο. “Luxury problems” (πολυτελείς προβληματισμοί) θα μπορούσαν να αποκαλεσθούν, τα προβλήματα στον πολιτιστικό τομέα. Αλλά στην παγκόσμια οικονομία, ο πολιτισμός αποτελεί εξέχον στοιχείο.
Ο άνθρωπος αποτελεί ένα είδος το οποίο αναζητά το πνεύμα, την ψυχή, αυτό το κάτι, πέρα από τα καθημερινά. Κι όταν χάνει την επαφή με την ίδια του την πνευματικότητα, δημιουργία και φαντασία, αρχίζει να μετατρέπεται σε ένα άλλο είδος. Αν η τέχνη και ο πολιτισμός μας ωθηθεί στο απόλυτο περιθώριο, τότε τα πράγματα δεν θα είναι τόσο καλά…
