To ότι έφυγε από την ζωή ο μοναδικός Robert Frank, πιθανότατα να μην αποτελεί πλέον είδηση στον τόσο γοργά κινούμενο κόσμο της εικόνας και των κοινωνικών δικτύων, κατά πάσα πιθανότατα να ξεχαστεί κιόλας σε λίγες ημέρες. Ούτε αποτελεί μια παράξενη είδηση, ο ελβετικής καταγωγής Frank ήταν άλλωστε ήδη 94 ετών.
Η μη αποδοχή του σπουδαίου έργου του The Americans, όταν πρωτοεμφανίστηκε, ήταν παράξενη, αν και αναμενόμενη, από τους ίδιους τους αμερικάνους, έδειχνε τόση αλήθεια. Παράξενα τραγική ήταν και η ίδια του η ζωή, έχασε και τα δύο του παιδιά ενώ ζούσε, παράξενη, αν και πάλι αναμενόμενη γιατί αποκάλυπτε πολλά, ήταν η απαγόρευση της ταινίας που γύρισε με τους Rolling Stones, παράξενο και το ότι είπε σε συνέντευξή του στον Sean O’ Hagan ότι “η φωτογραφία δεν είναι ελευθερία”…
Ο αποχαιρετισμός τέτοιων φωτογράφων, αποτελεί κι ένα έμμεσο σύμβολο του αποχαιρετισμού μιας ολόκληρης εποχής, μιας περιόδου στην φωτογραφική – και όχι μόνο – τέχνη όπου ο κόσμος λειτουργούσε αναλογικά, οι σπουδαίοι δημιουργοί έβλεπαν, αισθάνονταν, αποτύπωναν αναλογικά. Ήταν ένας διαφορετικός χρόνος, μία διαφορετική πάροδος του χρόνου, αποτυπωμένη στις υπέροχες φωτογραφίες τους. Όταν αποχαιρετάς τέτοιους φωτογράφους, αποχαιρετάς τελικά ένα κομμάτι της ίδιας της φωτογραφίας. Και ο ίδιος είπε κάποια στιγμή στον Sean O’ Hagan, “Το είδος της φωτογραφίας που έκανα, έχει φύγει, είναι παλιό… Τώρα υπάρχουν πολλές εικόνες… Mια πλημμύρα εικόνων που περνά, γιατί να θυμόμαστε κάτι…” Ας ελπίσουμε να μην ξεχαστεί ο ίδιος και το έργο του.
