Μόλις πριν λίγες ημέρες γιορτάσαμε (αν και μάλλον είναι αρκετά άστοχο να το εκφράσουμε πραγματικά με τούτο το ρήμα) την ημέρα των αγαπημένων μας ζώων – γράφτηκαν, συζητήθηκαν και αναλύθηκαν πολλά σχετικά από ειδήμονες και μη. Και πάντα τα άρθρα, οι αναρτήσεις, οι σχολιασμοί συνοδεύονταν από κάποια φωτογραφική εικόνα, τυχερού ή άτυχου τετράποδου φίλου.
Πόσοι δεν είναι άλλωστε και οι διάσημοι φωτογράφοι που έχουν αποτυπώσει με ευρηματικό τρόπο ένα ζώο στις φωτογραφίες τους. Αρκεί να θυμηθούμε την υπέροχη φωτογραφία του τσέχου Josef Koudelka με τον τσιγγάνο που συνομιλεί νοερά με το λευκό άλογο το οποίο τον κοιτάζει αφ’ υψηλού. Καθώς και άλλη μία, ιστορική πλέον, φωτογραφία του αμερικανού Garry Winogrand: το ζευγάρι με τους χιμπατζήδες στον ζωολογικό κήπο του Central Park. Αν δεν γνωρίζει κανείς την ιστορία πίσω από την σουρεαλιστική σχεδόν αυτή φωτογραφία, μπορεί να φανταστεί αμέτρητες ενδιαφέρουσες ιστορίες. Γιατί ένα ζευγάρι νέων, ευπαρουσίαστων ανθρώπων κουβαλά στις αγκαλιές τους δύο, ευπρεπώς ντυμένους, πιθήκους; Γιατί η γυναίκα είναι μία τέλεια, όπως επιτάσσει η μόδα και η κοινωνία, ξανθιά γυναίκα ενώ ο όμορφος άνδρας που την συνοδεύει είναι μαύρος; Και γιατί κουβαλούν, με γονικό σχεδόν ένστικτο, δύο ανθρωπόμορφα ζώα;
Εκείνη την ημέρα ο διάσημος φωτογράφος δρόμου δεν ήταν μόνος του, μαζί του φωτογράφιζε και ο Tod Papageorge και μάλιστα βρέθηκε λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα μπροστά στην παράξενη οικογένεια για να κάνει το κλικ, όμως δεν είχε προβλέψει ότι ο Winogrand, θα τον έσπρωχνε δυνατά προκειμένου να τραβήξει την φωτογραφία που έμελλε να γίνει μία από τις πιο γνωστές φωτογραφίες του τελευταίου. Ο Τod Papageorge, σε ένα αναλυτικό του κείμενο, εξηγεί, πώς καταλαβαίνει γιατί τον είχε σπρώξει ο αγαπημένος του φίλος Winogrand, διότι είχε “δει” κάτι που ο ίδιος δεν έβλεπε εκείνη την στιγμή. Και αυτό είναι κάτι που φαίνεται αριστουργηματικά όταν κοιτάξει κανείς τις φωτογραφίες που τράβηξαν, σχεδόν την ίδια στιγμή, οι δύο φωτογράφοι – είναι ακριβώς αυτή η μαγική στιγμή στην τέχνη της φωτογραφίας, όπου συνειδητοποιείς γιατί μία φωτογραφία και ο δημιουργός της θα αποτυπωθούν στην ιστορία της τέχνης. 
