Το αγγελιόσημο είναι ένας φόρος 20% επί τις καθαρής αξίας των διαφημίσεων σε όλα τα μέσα ενημέρωσης με εξαίρεση – προς το παρόν… – το διαδίκτυο. Ο φόρος αυτός επιβλήθηκε με τον νόμο 2328 του1995 (γνωστό και ως νόμο Βενιζέλου) που τροποποιήθηκε και οριστικοποιήθηκε το 1996 με τον Ν 2429 και έκτοτε επιβάλλεται ανελλιπώς.
Από το 1995-96 που άρχισε η επιβολή του ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά με στόχο την κατάργησή του. Όλοι γνωρίζουμε ότι πρόκειται για έναν υψηλό φόρο και μάλιστα υπέρ τρίτων κάτι που δεν ισχύει σε άλλες χώρες της ΕΕ. Ότι επηρεάζει σοβαρότατα τα οικονομικά των Μέσων Ενημέρωσης, ότι επιβαρύνει τις διαφημιζόμενες επιχειρήσεις οι οποίες μετακυλίουν το κόστος στα προϊόντα τους τα οποία γίνονται μη ανταγωνιστικά κλπ. Γιατί όμως στα τόσα χρόνια που πέρασαν έκτοτε δεν έγινε τίποτα κι ο φόρος ζει και βασιλεύει; Η εξήγηση είναι απλή. Δείτε τον παραπάνω πίνακα που περιέχει τον ακριβή επιμερισμό των πόρων του αγγελιοσήμου σε διάφορους φορείς και ταμεία εργαζομένων στον Τύπο και γενικά στα Μέσα Ενημέρωσης και θα καταλάβετε: Είναι συνολικά 28 οι δικαιούχοι ή μάλλον 34(!!!) που σε περίπτωση κατάργησης του φόρου θα πρέπει να βρουν αντίστοιχους πόρους από άλλες πηγές κάτι που σήμερα φαντάζει από αδύνατο έως απίθανο να συμβεί. Οπότε το ξεχνάμε… Όμως υπάρχουν και παρενέργειες στο θέμα: Αυτή η εύκολη ροή εσόδων έχει ανοίξει την όρεξη στους ιθύνοντες οι οποίοι σκέπτονται να επεκτείνουν την επιβολή του αγγελιοσήμου και στις διαφημίσεις στο διαδίκτυο κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί στο internet το τοπίο είναι αρρύθμιστο και άναρχο με μέγιστο πρόβλημα την εκτός Ελλάδας έδρα πολλών sites. Αναμένουμε με ενδιαφέρον τις εξελίξεις.
